Η ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΗΓΕΤΗ – ΕΝΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΡΧΟΝΤΑ.

Αν πράγματι αληθεύει ότι η 21η Αυγούστου του 2018 σημαδεύει το τέλος της εποχής των μνημονίων, τότε η μεταμνημονιακή εποχή χρειάζεται επειγόντως, εδώ και τώρα, έναν αληθινό ΗΓΕΤΗ – έναν πραγματικό ΑΡΧΟΝΤΑ για να μας οδηγήσει με σιγουριά και ασφάλεια στο δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου και στην απαλλαγή μας από τα δεσμά των «φίλων» μας των δανειστών. Τον άρχοντα αυτόν, αν δεν υπάρχει, πρέπει οπωσδήποτε να τον εφεύρουμε, διότι ο ρόλος αυτού του ηγέτη θα είναι πολύ δύσκολος. Πέρα από τα ηγετικά του προσόντα θα πρέπει να διαθέτει, πάνω απ΄ όλα, μια ισχυρή προσωπικότητα, για να αντέξει στους πειρασμούς της εξουσίας. Η Μεταπολίτευση μας δίδαξε ότι η άνοδος στην κορυφή της πολιτικής πυραμίδας είναι πολύ δύσκολη, που δυστυχώς στα χρόνια αυτά, ανέβαιναν και αετοί και ερπετά. Αυτό το ανέβασμα με το γλείφοντας και έρποντας το πληρώσαμε και μάλιστα με αίμα …, το «δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός (λαού) σοφού», φίλες και φίλοι.

Ο Μεταμνημονιακός ηγέτης, όπως θα μας έλεγε και ο Σταγειρήτης, πρέπει να είναι ευμαθής, μεγαλοπρεπής, χαρούμενος, φίλος και συγγενής της αλήθειας, της δικαιοσύνης, της ανδρείας, της σωφροσύνης και πάνω απ΄ όλα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μνήμονας των αμαρτιών της Μεταπολίτευσης … Σ΄αυτή την εποχή ο λαός μας ψήφισε πολλούς «όνους κομματικούς αντί ίππων» με αποτέλεσμα να βιώσει στην κυριολεξία τον αυταρχισμό και την ανελευθερία, το συγκεντρωτισμό και την ατολμία, την αναποφασιστικότητα και την έλλειψη της πειθούς, την έλλειψη της συνεργασίας και τη μεροληπτικότητα, την αυθαιρεσία και την κατάχρηση της εξουσίας με τα «μοιραία λάθη» που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία … Τούτο το κατάντημα θα το είχαμε αποφύγει, αν οι ηγέτες της Μεταπολίτευσης σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, διακρίνονταν από την αγάπη προς το δημοκρατικό πολίτευμα, από πολιτική και διοικητική δεξιότητα, από διορατικότητα και πολύπλευρη γνώση, από αμεροληψία και δικαιοσύνη, από μετριοφροσύνη και ανιδιοτέλεια και από την ικανότητα άσκησης των καθηκόντων τους με βάση τη δημοκρατικότητα, την ισότητα, την ελευθερία, την υπευθυνότητα, την καλοσύνη και την αυστηρότητα εκεί που έπρεπε, τη συνεργατικότητα, την αποφασιστικότητα και πάνω απ΄ όλα από το διάλογο. Συνεπώς, ένας τέτοιος ηγέτης που θα επιστεγάσει τη φιλοσοφική μόρφωση με την ιδέα του αγαθού, αυτό ακριβώς που αποτελεί το σκοπό της πολιτείας και της ζωής, δικαίως θα γραφτεί στις λαμπρές και δοξαστικές σελίδες της ιστορίας μας και επάξια, καθόσον, όπως θα μας έλεγε και ο Βίων: «δειν τον αγαθόν άρχοντα παυόμενον της αρχής μη πλουσιότερον, αλλ΄ ενδοξότερον γεγονέναι».

Ίσως μου πει κάποιος αντιφρονών ότι πέρασε ανεπιστρεπτί ο καιρός που επικρατούσε η αντίληψη ότι η ιστορία είναι έργο της χαρισματικής προσωπικότητας. Συμφωνώ εν μέρει, καθόσον δέχομαι ότι ο χαρισματικός ηγέτης είναι μια προικισμένη προσωπικότητα που δεν είναι όμως και παντοδύναμος και κατά συνέπεια δεν μπορεί από μόνος του να αλλάξει το ρου της ιστορίας. Πιστεύω ότι ένας ηγέτης είναι ταυτόχρονα δημιούργημα και δημιουργός, αποτέλεσμα και αφετηρία. Ο λαός, βεβαίως, είναι εκείνος που γράφει την ιστορία του, αλλά και οι συνθήκες με τις οποίες δρα, οι ανάγκες που πηγάζουν από τις συνθήκες αυτές, επηρεάζουν και τις αποφάσεις και τις πράξεις του. Το αποτέλεσμα το θετικό έρχεται μόνο εκεί που η κοινωνία και ο ηγέτης της συν-υπάρχουν και εργάζονται όχι η μια ανεξάρτητα από τον άλλο. Η ιστορία μας αναφέρει ότι χαρισματικές και μεγαλόπνοες προσωπικότητες ατύχησαν γιατί το περιβάλλον τους ήταν ανώριμο να δεχτεί το βάρος των οραμάτων τους από τη μια και από την άλλη πολλές λαϊκές δυνάμεις κατασπαταλήθηκαν κατά καιρούς μάταια, γιατί δεν βρέθηκαν εκείνοι οι χαρισματικοί ηγέτες οι άξιοι για να τις συντονίσουν και να τις οδηγήσουν στο επιδιωκόμενο και επιθυμητό αποτέλεσμα. Στο σημείο αυτό κρύβει πολλή αλήθεια η απάντηση του Θεμιστοκλή προς τον Κυκλαδίτη πολιτικό, που θέλησε να του μειώσει τη δόξα και την αξία του: «Ούτε εγώ θα γινόμουν ένδοξος, αν ήμουν Σερίφιος, ούτε συ , αν ήσουν Αθηναίος».

Είναι αλήθεια, επίσης, ότι σε κάποιες περιπτώσεις και μάλιστα σε μεταίχμια εποχών εμφανίστηκαν κάποιοι ηγέτες που έδωσαν την εντύπωση ότι αυτοί και μόνοι τους άλλαξαν τον τροχό της ιστορίας. Για παράδειγμα ο Μ. Κων/νος, ο Βίσμαρκ, ο Ε. Βενιζέλος κ. α. Όμως για να πραγματώσουν οι ηγέτες αυτοί τα τεράστια έργα τους, χρειάστηκαν, χωρίς αντίρρηση, πέρα από τη διορατικότητά τους, και την ωριμότητα και τη δομή της κοινωνίας, τις νοοτροπίες και την παιδεία της. Συνεπώς, η επιθυμία να αποδεχτεί κάποιος, χωρίς όρους, τη χαρισματική ηγεσία σαν τη μοναδική δημιουργική δύναμη της ιστορίας, είναι κατά γενική ομολογία χαρακτηριστικό της πρωτόγονης ιστορικής συνείδησης.

Ο Μεταμνημονιακός Ηγέτης, λοιπόν, θα πρέπει να γνωρίζει ότι οι καλύτεροι ανδριάντες για τους πολιτικούς άνδρες είναι αναμφίβολα οι χρυσές σελίδες της ιστορίας. Τούτο μπορεί να το πραγματώσει εκείνος ο Άρχοντας που θα τον αναδείξει ο λαός και θα κάνει τρόπο ζωής του την αρχαία ρήση: «Άρχεσθαι μαθών άρχειν επιστήσει». Τούτο τι σημαίνει; -Σημαίνει απλά και με λίγα λόγια: Α. ότι το «άρχειν και το άρχεσθαι» είναι ένα μάθημα ζωής. Όταν λέμε ότι μαθαίνουμε κάτι, εννοούμε ότι οικειοποιούμαστε τη γνώση και την κάνουμε πεποίθηση και τρόπο της ζωής μας με την προϋπόθεση ότι η γνώση είναι αντικειμενική. Β. Το «άρχεσθαι» προϋποθέτει την προσαρμογή του ατόμου μέσα στην κοινωνία με την αποδοχή των κοινών κανόνων της ζωής, έχοντας ως βάση παντού και πάντοτε τη συνείδηση της νομιμότητας. Γ. Ο άνθρωπος εκείνος που έχει εξαντλήσει τα στάδια του νομιμόφρονα πολίτη, μπορεί και να γίνει κι ένας καλός Άρχοντας, όταν, φυσικά, ο λαός τον αναδείξει σε κάποια αρχή. Και τούτο διότι η μάθηση της πολιτειακής ζωής έχει συντελεστεί βήμα το βήμα και σταδιακά. Ο Άρχοντας αυτός, λοιπόν, ως πρώην καλός πολίτης, μπορεί να καταλάβει τις ανάγκες του λαού και να τις θεραπεύσει σύμφωνα πάντα με το νόμιμο και το δυνατό τρόπο. Αυτόν τον ηγέτη, λοιπόν, έχουμε ανάγκη σήμερα κι αυτόν τον ηγέτη, αν δεν υπάρχει, πρέπει να τον εφεύρουμε και να τον αναδείξουμε, αν θέλουμε, φυσικά, να μη ξαναζήσουμε κι άλλη μια τέτοια χρεοκοπία σαν κι αυτή που βιώσαμε την τελευταία δεκαετία …

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ – ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ.