Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ: ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ. του ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η ευθύνη, ως χαρακτηριστικό της προσωπικότητας του πολιτικού της Μεταπολίτευσης, δυστυχώς, αποτελεί και είναι μια άγνωστη στην κυριολεξία έννοια και την άγνοια αυτή ο Ελληνικός λαός την πλήρωσε και την πληρώνει ακριβά με τη χρεοκοπία του και με τα επαίσχυντα μνημόνια των «φίλων» μας των δανειστών που δεν ξέρω ειλικρινά πόσες γενιές καταδικάστηκαν απ΄ αυτή την πολιτική ανευθυνότητα της Μεταπολίτευσης …Το γεγονός και μόνο τούτο μας επιβεβαιώνει αναντίλεκτα ότι μια πολιτική που δεν συνάδει με την επίγνωση των ευθυνών που πρέπει να έχει ο Πολιτικός, όταν αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας ένα έργο, είναι και δυσάρεστη και καταστροφική, καθόσον η πολιτική υπευθυνότητα είναι και αποτελεί τρόπο ζωής που στηρίζεται στη βαθιά συναίσθηση της ευθύνης και του χρέους. Η άγνοια αυτής της συναίσθησης προδίδει Πολιτικό ακατάλληλο και αδέξιο να αναλάβει ένα τέτοιο έργο διακυβέρνησης αφενός και αφετέρου αν η άγνοια αυτή είναι συνειδητή, τότε ουαί και αλίμονο στις γενιές που έρχονται, κι αυτό το έγκλημα φρονώ ότι δεν θα μας το συγχωρέσει ποτέ ούτε η σημερινή νέα γενιά μα ούτε και η επόμενη…

Στις μέρες μας, δυστυχώς, όπου όλα τα πράγματα και τα φαινόμενα παρουσιάζονται σε μεγέθυνση, το κακόν γίνεται κάκιστον και η καταστροφή εξαντλεί τα όριά της. Ως εκ τούτου, όπως συνέβη σ΄αυτά τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, που αφήσαμε τις καταστάσεις να εξελίσσονται με απούσα ή και μειωμένη την Πολιτική υπευθυνότητα, ο τυχοδιωκτισμός και το τυχαίον γίνονται κατεστημένο. Μάρτυρας τούτου και η τελευταία φονική πυρκαγιά που βιώσαμε αυτές τις μέρες (!). Η Πολιτική υπευθυνότητα, όπως προείπα, είναι και τρόπος και στάση ζωής. Αφορά εξίσου και τα μεγάλα και τα μικρά προβλήματα της κοινωνίας μας. Έχω τη γνώμη ότι η οποιαδήποτε φθορά είναι συνάρτηση της Πολιτικής. Μια σωστή Πολιτική πρέπει να αντιμετωπίζει εξίσου σοβαρά και τα μεγάλα και τα μικρά προβλήματα της κοινωνίας και να μη θεωρεί ως αυτονόητο ότι τα μικρά πράγματα δεν έχουν και πολλή σημασία. Η Πολιτική εκείνη που σέβεται την Ε.Ε. και ταυτόχρονα ταλαιπωρεί και βασανίζει τους πολίτες της, που θεωρεί το κόμμα ιερό και ταυτόχρονα κάνει την καθημερινή δουλειά με προχειρότητα και ατσαλιά, η Πολιτική αυτή είναι με λίγα λόγια καταστροφική, καθόσον είναι η αρχή της κάθε διαφθοράς, της αυθαιρεσίας και του τυχοδιωκτισμού. Ενάντια σ΄ αυτή την Πολιτική ένα γιατρικό υπάρχει: αφήνει στην άκρη προσώρας τα μεγάλα προβλήματα όπως τις πολιτικές πεποιθήσεις, τη φιλοσοφία και τον πατριωτισμό σε σχέση με τον εαυτό της και τις άλλες Πολιτικές, και αντί γι΄ αυτά αρχίζει και προσέχει με τη «δέουσα» προσοχή τα μικρά και τα καθημερινά, ακόμη και τα παραμικρά προβλήματα της κοινωνίας μας, με λίγα λόγια τα καθήκοντα της στιγμής. Η υπευθυνότητα της Μεταπολίτευσης, δυστυχώς, απ΄ ότι θυμάμαι, δεν απουσίασε μόνο στην άσκηση της εξουσίας, έκανε αισθητή την απουσία της και στο επάγγελμα με τους ανεύθυνους επαγγελματίες, και στην εκπαίδευση με ανεύθυνους δασκάλους και μαθητές, ακόμη και στην οικογένεια με ανεύθυνους γονείς σχετικά με τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους …

Ο άνθρωπος γενικά ως πρόσωπον και ως προσωπικότητα, όπως και ο Πολιτικός, έχει και πρέπει να έχει και λόγον και υπευθυνότητα. Στη σημερινή εποχή αυτή η υπευθυνότητα είναι ανάγκη να χαρακτηρίζει βαθύτατα και το λαό μας και την ηγεσία μας. Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη αρετή η ευθύνη είναι απαραίτητη για να διασωθεί αυτό το ίδιο το πρόσωπο του ανθρώπου. Οι πράξεις μας ειδικά σήμερα έχουν μια καθολικότητα και ο ήχος των λαών ακούγεται αυτόματα σε ολόκληρη την οικουμένη και οι αποφάσεις της ηγεσίας των επηρεάζουν καίρια και τον διεθνή ορίζοντα. Εάν η συναίσθηση της ευθύνης του ανθρώπου, ήταν σε άλλες εποχές μια μορφή εντιμότητας, σήμερα είναι μια μορφή αναγκαιότητας. Η ιστορία μας διδάσκει ότι η έντιμη προσωπικότητα ήταν πάντοτε αναγκαία. Σήμερα όμως η ευθύνη είναι όρος επιβίωσης και των μικρών και των μεγάλων συνόλων. Εάν τα άτομα στον τομέα που ζουν και εργάζονται με υπευθυνότητα, τότε έχουμε άμεσα μία κλιμάκωση της ευθύνης και σε βάθος και σε πλάτος. Κατά την ταπεινή μου άποψη δεν ανθούν ανεύθυνες ηγεσίες και προδοτικές των ιδεωδών του ανθρώπου, όπου οι λαοί εκφράζονται και δρουν με υπευθυνότητα. Η ψήφος της Μεταπολίτευσης, δυστυχώς, σε κάποιες περιπτώσεις, ήταν ψήφος του ατομικού συμφέροντος, του χαβαλέ και γενικά της ανευθυνότητας αφενός και αφετέρου και η στελέχωση της κρατικής μηχανής γινόταν από κομματικούς «όνους αντί ίππων» … Να, λοιπόν, φίλε αναγνώστη, πώς και γιατί φτάσαμε σε τόσες … πυρκαγιές και στη χρεοκοπία …

Έρχομαι τώρα στο ερώτημα: πώς εννοούμε την ευθύνη και τον υπεύθυνο πολιτικό; – Με λόγια απλά, ως αγρύπνια, ως τον άγρυπνο εκείνο άνθρωπο και πολιτικό με τη νηφάλια συνείδηση, που παρακολουθεί την οποιαδήποτε εξέλιξη και τη θερμοκρασία των πολιτών, και αφουγκράζεται τους καημούς και τους πόνους των χωρίς εξαιρέσεις … Λαμβάνει θέση και για τα μεγάλα και για μικρά προβλήματα, λογοδοτεί με παρρησία, επικρίνει ευθαρσώς τους κακώς πράττοντας και παραμένει πάνω απ΄ όλα ένας πραγματικός αμύντωρ των ανθρωπιστικών θέσεων. Ως εκ τούτου η υπευθυνότητα είναι τίτλος τιμής, αλλά κι ένα επικίνδυνο φορτίο. Στην εποχή μας δεν είναι ανώδυνο να ζει κανείς με υπευθυνότητα, όσο κι αν είναι όμορφο και ωραίο. Η συνείδηση της ευθύνης θα σε φέρει αντιμέτωπο με ισχυρές καταστάσεις και μάλιστα μπροστά σε ηθικά διλήμματα. Ευθύνη, διχασμός, τραγικότητα: ιδού το τρίπτυχο.

Συνεπώς, μόνο οι λαοί οι γενναίοι περί το φρόνημα και οι ώριμοι για μια θυσία είναι ικανοί να ζήσουν και να βιώσουν την ΕΥΘΥΝΗ ως την ουσία της υπάρξεώς των. Είναι αυτονόητο, λοιπόν, το ότι οφείλομε να σταθμίσομε τα πράγματα και με συνείδηση των αντίξοων συνθηκών να οικοδομήσουμε εντός μας εκείνον τον υπεύθυνο άνθρωπο και πολιτικό που θα μας οδηγήσει στη Μεταμνημονιακή Ελλάδα… Αυτόν τον πολιτικό έχουμε σήμερα ανάγκη και στο κάτω – κάτω της γραφής, όπως θα μας έλεγε και ο Θουκυδίδης, δεν είναι υπεύθυνοι οι ακολουθούντες τον αρχηγό, αλλά οι αρχηγοί σε μη ορθές ενέργειες. Ένας τέτοιος Πολιτικός δεν είναι Πολιτικός αλλά μικροπολιτικός και μικροπολιτικός είναι εκείνος που σκέφτεται την επόμενη εκλογή του και όχι την επόμενη γενιά του … Αντίθετα, μεγάλος Πολιτικός είναι εκείνος που ευεργετεί την πατρίδα του υψώνοντας όχι τους ορόφους των οικισμών, αλλά πρωτίστως τις ψυχές των πολιτών και τούτο πιστεύω ότι είναι καλύτερα σε μικρά σπίτια να κατοικούν μεγάλες ψυχές, παρά σε μεγάλα σπίτια (εξοχικά και βίλες) να φωλιάζουν αριβίστες, τυχοδιώκτες και κάθε είδους ταπεινά υποζύγια …

Φίλε, αναγνώστη, «ουδέν έστιν άνευ αιτίας» υποστηρίζει ο Σταγειρήτης φιλόσοφος. Τούτο τι σημαίνει; – Σημαίνει απλά ότι κι αυτή η τελευταία τραγωδία που βιώσαμε τον τελευταίο καιρό, ανυπόκριτος, «ειρήσθω εν παρόδω», ο σεβασμός μου προς τα αθώα θύματα αυτής της συμφοράς, χρεώνεται, κατά τη γνώμη μου, εξίσου στο λαό μας και στην εξουσία μας. Λαός απαίδευτος και Εξουσία με μειωμένη υπευθυνότητα, δυστυχώς, είμαστε καταδικασμένοι να ξαναζήσουμε τέτοιες τραγωδίες, πράγμα που το απεύχομαι ειλικρινά και σ΄ αυτούς ακόμη τους «δεδηλωμένους» εχθρούς της πατρίδας μας …

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ – ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ.